Ik zit in de trein, op weg naar mijn familie. Het is (de zo bedachte) derde kerstdag en mijn deadline is verstreken. Een interview, afgenomen naar aanleiding van twee concerten die vanavond en morgenavond plaatsvinden, moet online. Mijn concept is af, maar niemand van de eindredactie, laat staan de geïnterviewde zelf, reageert. Dat had ik me van te voren natuurlijk kunnen bedenken, met kerst.

 

Eigenlijk was het interview van een collega van 3voor12, maar ik had nog een beetje tijd over en heb het overgenomen. Toch weer een mooie ervaring, leek me. Zeven dagen na de overdracht word ik wakker uit mijn productieloosheid. Wanneer ik snel google wie ik ga interviewen, schrik ik. Het is altsaxofonist Paul van Kemenade, groot Nederlands jazzartiest, winnaar van de Boy Edgar-prijs en Ridder in de Orde van Oranje Nassau, nu 40 jaar in het vak. Over een week geeft hij een 25ste editie jubileumconcert voor zijn festival ‘Stranger than Paranoia’.

 

 

Bloednerveus

Wanneer mensen veel hebben bereikt of ergens hoog in de hiërarchie staan, wordt ik automatisch een beetje extra zenuwachtig. Als journalist moet je daar mee kunnen omgaan en dat gaat best hoor, maar nog grondiger duik ik dit keer in krantenarchieven voor research. Wanneer het zo ver is, ben ik nog steeds bloednerveus en kan ik niet geïnformeerd genoeg zijn, zeker omdat ik maar weinig van jazz weet.

 

Goedlachs

Bij het interview op van Kemenades kantoor gedraag ik me stijfjes, maar hijzelf is vriendelijk, goedlachs zelfs. Hij is stellig en vertelt interessant. Dat uur heb ik nog het gevoel dat alles misgaat en vergeet ik van het gesprek te genieten, tot het laatste kwartier, waarin de geïnterviewde me zelfs inspireert met woorden die perfect in het interview passen. Hij zegt dat wie beter wil worden, hard moet werken. Altijd, hoe oud of ervaren je ook bent, moet je open staan om te blijven leren. Zelf oefent hij nog iedere dag. Hij noemt het een eeuwig gevecht met zijn instrument.

 


 

Nooit meer

Voor mij is stap één gezet, met dit interview. Na toch nog uren aan de voorbereiding en uitwerking te breien, is het uiteindelijk goed gekomen. De eindredactie redt me zelfs nog voor de deadline en is er die kerstdag net op tijd bij. Stap twee is voor de toekomst: ik verwaarloos nooit meer een afspraak.

 

Lees hier het interview met Paul van Kemenade: ‘Ik ga door tot aan mijn dood’. (3voor12 Tilburg)    

 

Delen: